سفر و سی‌ونُه سال و سه آرزو!

شايد جايى بر فراز كوه المپ در آسمان يونان هستم كه سفر جدیدم با زمین به دور خورشيد را آغاز مى‌كنم؛ در حالی‌که حدود سى و نُه هزار پا با همسفرم «زمين» فاصله دارم! بعید نیست که چند هزاره قبل، زئوس همين حوالى آتنا را از سر زائيده باشد يا با لِتو همبستر شده باشد تا آپولو و ديانا به وجود بيايند¹.
هرچند كه صدها هزار دقيقه تا چهل ساله شدنم زمان باقى است، اما مثل هر سفرى كه با اولين گام ها شروع مى شود، واقعيت اين است كه چهل سالگى من نيز شروع شده و تنها سيصد و شصت و پنج روز تا چهل ساله شدن فاصله دارم.
شروع سال جديد زندگى در سفر، آن هم در آسمان و در خلاف گردش زمين به دور خود، مثل يك شوخى با كائنات است كه انگار زمان را به سُخره گرفته است و ٢٤ ساعت شبانه روزش را با حركت بر خلاف مسير زمان، به كمتر از ٢٢ ساعت كاهش داده است.
اينكه سى و نهمين تكرار لحظه تولدم را در آسمان و در واقع در سفر مى گذرانم، من را یاد چند آرزوی سفری‌ام انداخته که همواره رویاهایشان را در ذهن دارم و آرزو می‌کنم شاید یک روز محقق شوند. ادامه‌ی خواندن

شعر و سفر ۵

نمی‌شود که اردیبهشت بیاید و از شعر و از سعدی سخن گفته نشود. انگار شعر پیوندی اساسی با اردیبهشت دارد و اردیبهشت عهدی ابدی با سعدی.
دیروز با یکی از سعدی‌دوستان گپ می‌زدم، نکته‌ای به ذهنم رسید که او هم تایید کرد. گفتم شعرهای شاعران دیگر را که می‌خوانی، باید در دیوان‌های‌شان دنبال شعرهایی بگردی که قوی‌تر از سایر اشعارشان است. آنها مثل نوازنده‌ای هستند که بعضی از ملودی‌های‌شان را بسیار خوب می‌نوازند و بعضی را چندان خوب نمی‌زنند. اما سعدی و اندک شاعران دیگری نظیر حافظ، مثل رهبر ارکستر هستند. شروع که می‌کنند، خاطرت جمع است که تا انتها قرار است یک شاهکار بشنوی، کوکِ کوک…
و اما از سری مطالب شعر و سفر، این بار سراغ یکی از خاص‌ترین اشعار سعدی با موضوع سفر رفته‌ام. قصیده‌ای عجیب که به یک تناقض مهم می‌پردازد و عجیب ذهن را به تامل وا می‌دارد: «دوری کردن از دلبستگی و رفتن به سفرهای زیاد» یا «دل سپردن و ماندن در کنار معشوق»! تضادی که سعدی بسیار استادانه به آن می‌پردازد. اول خواننده را شوکه می‌کند و بعد، با رندی موضع‌اش عوض می‌کند.
اول شعر را بخوانیم تا بعد نکته اصلی هوشمندی سعدی را بگویم… ادامه‌ی خواندن

شعر و سفر ۳

حیف است که اردیبهشت تمام شود و از شعر و سفر حرفی به میان نیاید. به تقویم که نگاه می‌کنی، اردیبهشت کاملا بوی شعر و شاعری می‌دهد. تقویم اردیبهشت پر از اسامی شاعران مختلفی است که نام‌هایشان زینت بخش روزهای این ماه شده است. از اول اردیبهشت گرفته که روز بزرگداشت سعدی است تا سوم اردیبهشت روز بزرگداشت شیخ بهایی و بیست و پنجم اردیبهشت روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی و بیست و هشتم اردیبهشت که روز بزرگداشت حکیم عمر خیام است. ادامه‌ی خواندن

شعر و سفر ۲

کمی قبلتر، نوشتم که قصد دارم پرونده ای برای شعرهای سفر محور درست کنم. بنا شد هر از گاهی یکی از شعرهای شعرای بزرگ را که در آن به سفر اشاره شده است، به اشتراک بگذارم. قصدم این است در فاز اول شعرهای سفر محور سعدی را مرور کنم. این دومین شعر از این سری است.

ادامه‌ی خواندن